Moaï: steinstøttar

Øya Pasifik. Moaï er ikkje berre statuer. Det er minne om klanar som trodde at ånder frå forfedrar vart ståande i stein. Dei store hovudene ser inn i øya, vokter etterkomarane. Dei er stille, men stillheten deira er sterkare enn ord.

Tatovering: huder som bok

I Oseania er tatovering ikkje berre ein prydnad. Det er ein biografi. Kvar teikning på kroppen fortel om opphav, bedrifter, status. For maoriar er det moko, for samoanar er det tradisjonelle mønster som vert teikna med spesialverktøy. Tatovering er eit symbol på mannskap og identitet.

Marsteken: ånden i havet

Skilpadde i Oseania er ikkje berre eit dyr. Det er ånden i havet, ein navigatør og ein beskytter. I mytane hjelper ho menneskja til å finne land, og hennar skjold er eit symbol på vern og lang levealde. Hennar bilde vert ofte funne i snitt og på tekstil.

Kiva: underjordisk hjartet i samfunnet

Kiva er ikkje berre eit rom. Det er senteret for den åndlege livet på øyane. Her samles eldste, diskuterer viktige vedtak, gjennomfører rituale. Dette er staden der jorda og himmelen møtast.

Tapa-stoff: laga av bark

Tapa er ein tekstil som vert laga av bark. Han vert farga med naturlige fargar og vert brukt til klær, ritual og som "pengar". Tapa er eit symbol på at ein kan laga skjønnhet av粗糙 materiale.

Sverd og stav: meir enn våpen

Våpen i Oseania er ikkje berre eit vernsredskap. Det er eit symbol på makt, kunst og guddomleg kraft. Maoriar sine trestav og fidsjianske spyd er dekt med snitt som fortel historien om klanen.

Kula: ritualet med utveksling

Kula er ein kompleks system for utveksling av skjell på øyane i Trobriand. Det har ingen praktisk mål. Det er eit rituale som styrker bandet mellom samfunn. Kula lærer: verdien ligg ikkje i objektet, men i forholda.

Symbolet i Oseania kryer ikkje om seg sjølv. Dei lever i skyggen av palmer og i lyden av bølgjene. Dette er ikkje eit museum. Dette er pusten til havet.

Постоянный адрес данной публикации: